Devam eden mücadeleleri destekleyen bir yoldaş tarafından çevrildi.

İtalya'daki son iki hafta oldukça atipikti: bölgesel ve ekonomik sektörleri aşan, fiili grevler, ablukalar1 ve spontane gösterilerde güçlü bir dalgayı gördük. Bu hareketin önünde gençler yer alıyor; yönetici elite ve artan yaşam maliyetlerine karşı büyüyen muhalefet sayesinde her geçen gün daha fazla alan kazanıyorlar. Ancak, ülkenin kuzeyinden güneyine kadar süren bu yoğun momentumun talepleri ve politik önemini merkeze alan bir odak sunmak yerine, ana akım medya büyük şehirlerdeki (özellikle Milano, Torino ve Bologna'daki) gösterileri suçlaştırdı; burada polis ile çatışmalar ve lüks ve kurumsal mağazalara saldırılar da vardı. Hikaye, dramatik hasarlar ve ulusal güvenliğe yönelik sözde bir tehdit üzerine yoğunlaşarak hareketi "iyiler" ve "kötüler" olarak bölmeye çalıştı (her zamanki gibi).

Yine de aynı anda, medya anlatıcılığından çiftçiler, kamyon şoförleri ve balıkçı işçileri tarafından organize edilen protestolar tamamen gizlendi: bu protestolar Campania, Apulia, Calabria ve Sicilya'da güçlü bir şekilde ortaya çıktı.2 Ulusal hükümet, ablukaların arkasında sözde "mafya ve organize suç sızmaları" bulunduğunu bile ileri sürdü: bu, sosyal hareketleri hedeflemek ve dayanışmayı parçalamak için en uygun olduğunda kullanılan yaygın bir klişedir.

Biliyoruz ki gerçek oldukça farklıdır: lojistik ve taşıma sektörlerindeki duruş, kısa bir süre içinde kamyon şoförlerini, kargo dağıtıcılarını, pazarlarda çalışanları ve büyük perakende operatörlerini ilgilendirdi. Bu durum Sicilya'nın tamamında market raflarının boşalmasına, yaklaşık 40 milyon euro'ya varan hasara, spontane yürüyüşlere ve Sicilya'nın en büyük şehirlerinin girişlerinde sürekli oturma eylemlerine neden oldu; Milano'daki kırık mağaza camlarından kaynaklanan hasardan çok daha büyük bir zarar; bu durum parlamentodaki tüm kesimler tarafından hemen kınandı.

Genel olarak, çeşitli pratikler ve özneler olsa da aynı talepleri getiren hareket İtalya'nın ve Güney'in meydanlarını geçiyor. Sicilya şu anda enerji üretimi, kaynak çıkarımı, askeri komplekslerin kurulması ve hapishane ile deportasyon merkezlerinin geliştirilmesi amacıyla İtalyan devleti tarafından bir iç koloni olarak kullanılıyor3; Akdeniz'in merkezindeki stratejik konumu nedeniyle burada kamyon şoförlerinin mobilizasyonu hemen hükümet kolları tarafından ele geçirildi. Sektörün ana iş organizasyonlarından biri, Taşıma Bakanı Matteo Salvini ile hızla göstermelik bir anlaşma elde etti. Bu anlaşma, büyük taşıma işletmelerine cömert vergi indirimleri vaadi üzerine inşa edilmiş ve zaten bütçeye konmuş (ancak henüz dağıtılmamış) fonların dağıtımını teşvik ederken, işçilerin sorunlarını veya yakıt vergilerinin ("accise"4) tüm nüfusun gerçek benzin maliyetlerini azaltacak biçimde yapısal olarak düşürülmesi konusunu es geçmektedir.

En azından, anlaşma ekmek kırıntıları sunmuştur ancak halkın öfkesini sonlandırmamıştır: 21 Ekim gecesi, hükümetle anlaşma imzalanırken hem Palermo hem de Catania'da spontane gösteriler görülmüş ve bu gösteriler bir sonraki sabaha kadar direnç göstermiştir; ardından cezai suçlama tehdidi ve güvenlik kuvvetlerinin müdahalesi ile CGIL, CISL ve UIL gibi sendika federasyonları tarafından desteklenen hükümet tarafından durdurulmuştur5.

Hükümetin yaşam maliyetlerinin artışı ve yakıt fiyatlarının yükselişini durdurmaya yönelik somut bir öneri henüz gelmemiştir. Bunun yerine, siyasi sınıfın İran'a karşı savaşta ABD'ye koşulsuz desteği, yeniden silahlanma ve silah endüstrisi için yaygın finansman, mevcut ekonomik sistemin iyileştirilemez kalıcı krizine eğilimi artırmaktadır.

Şu anda ablukalar ve fiili grevler durdu; ancak mobilizasyon öğrenciler tarafından yürütülen okul işgalleri (bu öğrenciler çiftçileri ve şoförleri aktif olarak desteklediler) ve yaşam maliyetine karşı halk komiteleri şeklinde yeniden organize ediliyor.

Önümüzdeki haftalarda, 30 Ekim ve 20 Kasım’da yapılacak genel grevler5 ışığında, gençlerin ve işçilerin savaş ve yaşam maliyetlerine karşı verdiği mücadeleler arasındaki kesişim güçlü bir potansiyele sahiptir: hakların ve meşruiyetin, ülkenin ihtiyaçlarına kulak tıkadığı kanıtlanan siyasi sınıfa ve her gün daha da adaletsiz ve yıkıcı olduğu görülen bir kalkınma modeline karşı alanlarda geri alınmasına izin verebileceğine inanıyoruz.

  1. Çeviri notu: 2018'den beri sokak blokları yasaklanmıştır ve suç olarak kabul edilir. Kural ilk olarak o sırada Lega-5 Yıldız hükümetinde İçişleri Bakanı olan Lega lideri Matteo Salvini tarafından değiştirildi ve ardından Meloni hükümeti tarafından 2025'te daha da değiştirildi. Suçlu bulunanlar, 2025 ceza kanunu güncellemesine göre iki yıla kadar hapis cezasıyla karşı karşıyadır. Her iki düzenlemenin de meclis tartışmalarını atlayarak acil durum mevzuatı olarak onaylandığına dikkat çekilmelidir. ↩

  2. Çeviri notu: İtalyan coğrafyası ile tanışmayan okuyuculara yardımcı olmak için, söz konusu bölgeler Napoli, Bari, Catanzaro ve Palermo'nun il merkezlerini barındırıyor ve "Il Mezzogiorno" olarak bilinen daha geniş güney bölgesinin bir parçasıdır. ↩

  3. Çeviri notu: Orijinal metinde "CPR", Kalıcı Dönüş Merkezleri anlamına gelir. ↩

  4. Çeviri notu: Yakıt vergileri, Meloni'nin 2022 kampanyasının önemli bir parçasıydı; çünkü yüzyıllar boyunca biriktiler (faşizm döneminde Etiyopya'ya yapılan işgale kadar uzanıyor) ve hesap verebilirlikten yoksun olarak algılanıyorlar: ancak, son tüketici fiyatının üçte biri ile yarısına kadar kapsayan yakıt vergilendirmesinin yapısal bir reformunu planlayamadı. ↩

  5. 21 Ekim 2026. Cgil, Cisl, Uil Campania: "Temel malların dolaşımı korunmalıdır". ↩↩

  6. Sırasıyla USB (Unione Sindacale di Base) ve CGIL (Confederazione Generale Italiana del Lavoro) tarafından ilan edilmiş ve organize edilmiştir. ↩